Από εχθές το βράδυ πονάει το κεφάλι μου. Είχα πλαντάζει στο κλάμα στην αγκαλιά σου. Σου ζητούσα μετανιωμένος να με συγχωρέσεις και να με δεχθείς πίσω. Ναι το είχα ξανακάνει πριν 2 περίπου χρόνια και όντως ξαναήρθαμε στο ίδιο σημείο. Ή μάλλον ξαναήρθα. Γιατί τώρα δεν πόνεσες και δεν σε τάραξαν τα δάκρυά μου. Θέλεις να χωρίσουμε. Σου ζήτησα άλλη μια ευκαιρία μιας που ανακαλύπτω ότι σε αγαπάω πιο πολύ από ποτέ. Δεν γίνεται να σε χάσω!!! Σε θέλω δίπλα μου!!! Κι όμως εσύ δεν ξέρω πως μπορείς να είσαι τόσο ψύχραιμη αλλά δεν έκανες βήμα πίσω. Μου είπες ότι δεν είχες σκοπό να επιστρέψεις και να σου δώσω λίγες μέρες να το σκεφτείς. Μου είπες αν θέλω να σε πάρω τηλέφωνο και σου είπα οτι δεν θέλω να σε ενοχλώ. Να είναι καθαρή η απόφασή σου. Δεν άντεξα στιγμή. Σήμερα σου έστειλα 3 μηνύματα. Δεν μου απάντησες. Ούτε στην κλήση μου μετά. Δεν αντέχω άλλο! Πόσο σκληρή μπορεί να είσαι?? Θέλω να σου κάνω μια τελευταία κρούση. Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο ακόμα. Δεν θέλω να με βασανίζω άλλο.Δεν μπορώ να περιμένω πάνω απ το τηλέφωνο.
Μπορώ και να σε κυνηγήσω. Πρέπει όμως? Αυτό περιμένεις? "Αν με αγαπάει θα με κυνηγήσει, αν όχι θα με ξεχάσει". Αν δεν με θέλεις? Αν σε βασανίζω κάθε φορά που σε πλησιάζω?? Με αγαπάς και το ξέρω. Βλέπω ότι θέλεις να φύγεις όμως. Λες και θέλω να σε καταστρέψω! Εγώ που σε λατρεύω πιο πολύ απ τον καθέναν!!!
Τι να κάνω??
Τι να κάνω???...............................................
